Cehalet hurafelerle, önyargılarla, bencillikle, merhametsizlikle ve tembellikle bir araya geldiğinde… İnsanlığa hoş geldin. İnsan, kin ve düşmanlığa sevk edilmeye hazır bir kıtanın neferi olmanın onuruyla, cehaletinin sınırsız ve korunaklı alanında ahkâm keserek mutlu mesut yaşar. Çünkü cehalet, insanı yalnızca bilgisiz bırakmaz; ona, kendinden emin olmanın o dayanılmaz konforunu da sunar.

Anadolu her zamanki gibi adeta kaderine terk edilmiş, kimsiz kimsesizliği yetmez gibi, Amerikan barış gönüllülerinin köy ve mezralara kadar, ayak basılmadık bir karış toprak bırakmadığı yıllar. Barış, özgürlük, kalkınma, yardım gibi masum ve kullanışlı yalanlarla, Anadolu bozkırının toprak yapısına en uygun, nifak tohumlarının ekildiği zamanlar.

İnsan, en kolay kendini kandırır. Ve tarih, bu kandırmaca için oldukça elverişli bir rehber olabilir. Tarih, geçmişin bu krallıkları üzerinden bize gerçeği değil, şiir gibi işlenmiş gösterişli yalanları fısıldar durur. Eni boyu hesaplanmış, şehircilik yaklaşımları tanımlanmış; fethedilmiş, yağmalanmış harabenin üstüne kurulmuş bir krallık... Bugünkülerden farkları, kendilerini açıkça tanrı ilan etmeleri ve mimaride estetik bir kaygıya sahip olmalarıdır.

Bir zamanlar bu topraklarda, bozkırın delikanlıları Türkmenlerle birlikte Koca Yörükler yürüdü. Bazen zorunlu iskanlarla, bazen sürgünlerle, bazen de konacak bir avuç toprak bulamadan... Gün oldu, devran döndü; Anadolu, Efelerine, Lazlarına, Dadaşlarına, Gakgoşlarına, Yiğidolarına, Seğmenlerine yurt oldu.

Her insanın içinde bir karanlık vardır; insan, o karanlıkta bazen yolunu kaybeder. Kimi o karanlıkta pişmanlığını, kimi nefretini, kimi de yalnızlığını büyütür. Kimilerinin içindeki o karanlıkta ise bir barbar barınır.

Kendi fedakarlıklarına hayran bir kuşaktan, X kuşağına namı diğer kayıp kuşağa kalanlar: yokluklar, zorluklar, sözde özveriler… Her biri bir borç senedi gibi yapıştı üzerlerine. “Bizim zamanımızda” diye başlayan cümlelerin ardında, kendisinden sonra gelen herkes şanslı ve kıymet bilmezdi. Koruma adı altında yönlendiren, yönlendirme adı altında şekil vermeye çalışan bir kuşaktı onlar.

Henüz paylaşacak bir şeyin olmadığı, bir çıkar kırıntısının insanlığı bulandırmadığı güzel anlarda; ben, ben, ben diye insanı ele geçirmeden az önce, içimizdeki hayvan. Ve o hayvan tepinmeye başlamadan, huzur içinde ayakta duran insanlık kısa bir zafer yaşar; herkes uzlaşır asgari müşterekte.

Memleketimin her bireyi, bilir kişi makamındadır. Siyaseti bilmeyeni yoktur mesela. Mike Hammer ayarında dedektif, Jeff Bezos düzeyinde girişimcidir. Tırtılın karnını neşe ile doyuran, Ahmet Hamdi Tanpınar seviyesinde şairdir, Baudelaire' den araklaması bile şairane. Ekonomi bilmeyenin toplumdan dışlandığı yerdir ülkem, elini sallasan bilgeye çarpar. Erkeği adam gibi, hatunu Osmanlıdır bu toprakların.

Bir büyük büyük annenin isminin yeniden anlam bulduğu, sevgi ve hasretle yoğrulan zarif bir hikaye. Elif’in yaşam sevinci, umut dolu tebessümü ve ailesine kattığı ışık anlatılıyor.

Toplumun zayıf belleği söz konusu olduğunda anlaşılır katettiğimiz yol. Eski masal tekerlemesindeki gibi: “Az gittik uz gittik dere tepe düz gittik altı ay bir güz gittik, döndük bir de arkamıza baktık ki bir arpa boyu yol gitmişiz.” Bazen bir arpa boyu etmez 325 yıllık yol. 1698-1699 veba salgınında, Sivas, Tokat ve Amasya coğrafyasında, heybelerle mezara taşınan çocuklardan, 2023 Kahramanmaraş depreminde kefensiz gömdüklerimize; kefen meselesinde aldığımız yolu gösterir bir